Προσδοκίες....

Περιμένεις ένα καλοκαίρι τόσο γαμάτο μετά από όλη την πίεση των πανελληνίων και των μαθημάτων, το έχεις σχεδιάσει και φανταστεί τόσο γαμάτο και τελικά έρχεται η πραγματικότητα και είναι τόσο διαφορετική.... και απλώς ξενερώνεις .... θέλεις τα πράγματα να είναι τόσο διαφορετικά αλλά δεν γίνεται τίποτα... so εφόσον έχει αρκετό καιρό ακόμα το καλοκαίρι απλώς ελιζουμε για τ καλύτερο και βλέπουμε...

Τόσο μπερδεμένος...

Πόσο περίεργα εξελίσσονται ορισμένες φορές ορισμένες καταστάσεις... Τα γεγονότα συμβαίνουν τόσο γρήγορα που σε βρίσκουν απροετοίμαστο και ανίκανο να τα συλλάβεις και να τα αντιμετωπίσεις... Και μετά η όλη κατάσταση είναι τόσο περίεργη και μπερδεμένη που δεν ξέρεις ούτε τι πρέπει ούτε τι  μπορείς να κάνεις... Σκέφτεσαι, τι θα έπρεπε να είχες κάνει διαφορετικά και τι όχι, τι θα συνέβαινε αν ήταν διαφορετικές οι συνθήκες, θα ήταν τα πράγματα πιο απλά? Αλλά και πάλι 

μετά από λίγο επιστρέφεις στην πραγματικότητα και εξακολουθείς να μην έχεις τις απαντήσεις όπως πριν... Και τελικά καταλήγεις στο να ρωτάς τον εαυτό σου: Αξίζει όλο αυτό? Γιατί να συνεχίζω να το(την) σκέφτομαι? Πιστεύω ότι μπορώ να προχωρήσω αλλά δεν ξέρω θέλω...  Ποιός να ξέρει τι μου συμβαίνει...

                                                                                                        Τόσοι πολλοί δρόμοι και τόσο δύσκολο να ΄                                                                                                                                          διαλέξεις τον σωστό...

     
Υ.Γ.        http://www.youtube.com/watch?v=IVYlwDrovgU&list=FL_tYBenzlDU761MLjM_QquA&index=4&feature=plpp_video                                                                           

Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου !

Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία του αργά, κουρασμένος και 
εκνευρισμένος, για να βρει τον πέντε ετών γιο του να τον περιμένει στην πόρτα... 

-Μπαμπά, μπορώ να ρωτήσω κάτι; 
-Ναι, βεβαίως, τι είναι; 
-Μπαμπά, πόσα παίρνεις σε μια ώρα; 
-Αυτό δεν είναι δίκη σου δουλειά, απάντησε θυμωμένος ο πατέρας. 
-Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ, πες μου πόσα παίρνεις σε μια ώρα; 
-Εάν πρέπει να ξέρεις, παίρνω 40 ευρώ την ώρα. 
-Ωχ! Μπαμπά, σε παρακαλώ, μπορείς να μου δανείσεις 20 ευρώ; 
-Εάν ο μόνος λόγος που ρώτησες είναι να δανεισθείς κάποια χρήματα, για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατ΄ευθείαν στο δωμάτιο σου και στο κρεβάτι σου. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες. 

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιο του και έκλεισε την πόρτα. Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίαζε όλο και περισσότερο. «Πώς τόλμησε να υποβάλει τέτοια ερώτηση, για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;». 
Μετά από μια περίπου ώρα ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και σκέφθηκε: «Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά ν΄αγοράσει ο μικρός με τα 20 ευρώ. Και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά». Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και την άνοιξε. 

-Κοιμάσαι, γιε μου; Ρώτησε. 
-Δεν κοιμάμαι, απάντησε το αγόρι. 
-Σκεφτόμουν ότι ίσως ήμουν πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα. Ήταν μια μεγάλη μέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα. Εδώ είναι τα 20 ευρώ που μου ζήτησες». Το παιδί έτρεξε κατ΄ευθείαν επάνω του χαμογελώντας. 
-Σ΄ Ευχαριστώ, μπαμπά, φώναξε. Κατόπιν πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα. Ο πατέρας, μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει να νευριάζει, ενώ εκείνο αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματα του και κοιτάζει τον μπαμπά του, που το ρωτά: 
-Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα, εφ΄όσον έχεις ήδη μερικά; 
-Μπαμπά, έχω 40 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου; Σε παρακαλώ, έλα αύριο νωρίς στο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί. 

Ο πατέρας ένοιωσε συντετριμμένος. Αγκάλιασε το μικρό γιο του και τον ικέτευσε να τον συγχωρήσει. 

(Από το Περιοδικό «Ο Κόσμος της Ελληνίδος», αρ. 560, Ιούνιος 2009, σελ. 183)

Ενας κύκλος τελείωσε αρχίζει ενας άλλος....

Σήμερα τελείωσε ένας κύκλος, τέλος το σχολείο....

Μεγάλη αλλαγή έτσι? Αναμφίβολα, μια δωδεκάχρονη πορεία τελειώνει κάπως έτσι...
Δύσκολο να το συνειδητοποιήσεις και ακόμα ποιο δύσκολο να φανταστείς την αλλαγή στη ζωή σου από εδώ και μετά. Όπως έχω ξαναπεί φοβάμαι τις αλλαγές και ναι για 'μένα θα είναι μεγάλη αλλαγή... Νοιώθω ότι όλες οι ωραίες στιγμές, οι οποίες οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν πολλές όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως από τα μέσα του γυμνασίου και μετά μένουν στο παρελθόν σαν αναμνήσεις, πολύτιμες μεν αλλά και πάλι αναμνήσεις.... Νοιώθω ότι όλο αυτό το σχολικό κλίμα που ναι μου άρεσε, το τονίζω το κλίμα και η φάση αυτή του σχολείου, θα μείνουν στο παρελθόν. Πλέον στο πανεπιστήμιο θα είναι πολύ διαφορετικά, πολλά άτομα αρκετοί άγνωστοι στην τελική διαφορετικό κλίμα και γω σε διαφορετική φάση  της ζωής μου.... Θα φύγω από το Ηράκλειο που τόσο αγαπώ αλλά και μου τη σπάει ταυτόχρονα... Απλώς δεν ξέρω....


Υ.Γ. Είχα απλώς την ανάγκη να γράψω και να εκφραστώ  γι' αυτό ίσως σε ορισμένα σημεία να
υπάρχουν ασάφειες κλπ.
και αυτό για το Ηράκλειο... http://www.youtube.com/watch?v=ruK2b9Yb_Hc

Timing...

Χμμμ... Λάθος απόφαση- σχέδιο και το παιχνίδι χάνεται? Και αν τώρα κάνεις τι μια σωστή μπορείς να το γυρίσεις και να το πάρεις? Who know? time will show...

WTF?

Τί άλλαξε? Κάποτε ήμασταν κοντά και τώρα 2 ξένοι? Γιατί απομακρυνθήκαμε? Γιατί είναι σαν να μην γνωριζόμαστε? Έχουμε περάσει αρκετά πράγματα μαζί αυτό δεν μας ενώνουν πια? Ξεχνάμε το παρελθόν και προχωράμε? ΓΙΑΤΙ?
Δεν λέω σίγουρα φταίμε και οι δυο μας αλλά εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω το τι άλλαξε.....


http://www.youtube.com/watch?v=Trzb1eQEQI8&list=FL_tYBenzlDU761MLjM_QquA&index=2&feature=plpp_video
Υ.Γ Όσον αφορά την αγάπη σε φιλικό αλλά και σε ερωτικό επίπεδο (γιαυτό πιστεύω ότι ταιριάζει το song αυτό εδώ).

Κατι δεν πάει καλά

Υπάρχουν στιγμές που νοιώθεις ότι όλοι σε έχουν ξεχάσει, ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για σένα. Ακόμα και οι πιο κοντινοί σου φίλοι σε θυμούνται πολύ σπάνια, αν τύχει κλπ. Τότε τι πάει στραβά? Η' μήπως όλο αυτό είναι μια δική σου ανασφάλια και απλώς το μυαλό σου, σου δίχνει τις καταστάσεις έτσι ώστε να νομίζεις ότι έτσι είναι η πραγματικότητα?... Πότε ξέρεις ότι ο άλλος ενδιαφέρεται πραγματικά για εσένα όπως εσύ για αυτόν και ότι απλώς δεν σε χρησημοποιεί? Είναι πάντοτε κριτήριο για το ενδιαφέρον του άλλου ο χρόνος που περνάτε μαζί ή που μιλάτε για θέματα που σε απασχολούν και σε επιρρεάζουν άμεσα ή αρκεί απλώς όταν τύχει να μιλήσετε να ενδιαφέρεται? Πόσο εύκολα ξεχνάμε όλοι μας ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις? Πράγματα που μας έχουν επιρρεάσει, ανθρώπους που έχουμε δεθεί μαζί τους (τους έχουμε και μας έχουνε δώσει ένα κομμάτι του εαυτού τους) και καταστάσεις που αν δεν είχαν συμβεί και δεν τις είχαμε περάσει ίσως να είμασταν διαφορετικοί? ΓΙΑΤΙ συμβαίνει αυτό?
Αλλά ακόμα και στη περίπτωση που είναι αλήθεια ότι οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται τότε τι έχεις κάνει λάθος? Η' μίπως αυτοί δεν αξίζανε το ενδιαφέρον σου?


http://www.youtube.com/watch?v=prDoGmY5kj8